کیفیت راه رفتن و رانندگی در قرآن کریم
بسم الله الرحمن الرحیم "ولا تمش فی الارض مرحا انک ان تخرق الارض و لن تبلغ الجبال طولا واقصد فی مشیک واغضض من صوتک ان انکرالاصوات لصوت الحمیر"
و در زمین با خوشحالی و تکبر راه نرو (و طی طریق نکن) که قطعا تو هرگز نمی توانی زمین را بشکافی و هرگز از نظر طول و بلندی به کوه ها نمی رسی. و در رفتنت میانه رو باش(نه تند نه کند) و از صدایت بکاه که قطعا بدترین صداها، صدای خران است.
نکات: 1. قرآن می فرماید با خوشحالی و سرخوشی راه نرو و رانندگی نکن(حالا در روی زمین هر جور که مشی طریق می کنی یا پیاده یا با دوچرخه یا موتور یا ماشین)
و بارها دیده شده که افرادی با سرخوشی و کیف داشتند راه می رفتند و بالا و پایین می پریدند که ناگهان یا به زمین خورده اند یا از پله ها افتاده و جان داده اند(در اثر سر خوردن و اصابت پشت سرشان به پله ها) و یا اتفاقی برایشان افتاده.
و نیز اکثر تصادفات در اثر همین سرخوشی و با سرخوشی راندن وسیله نقلیه است که این سرخوشی و تکبر، باعث تند رفتن هم می شود طبیعتا و به همبن خاطر هم بعدش می فرماید در رفتنت میانه رو باش و تند و کند نرو.(چه عجله ای داری؟ کجا را می خواهی بگیری؟ به کجا چنین شتابان؟ و چرا چنین شتابان؟)
2. و جالب است که قرآن نمی فرماید که کند برو بلکه می فرماید میانه برو. زیرا کند رفتن و رانندگی کردن هم خوب نیست و هم بی حالی و کسالت می آورد و هم مزاحم رفت و آمد روان دیگران می شود و در جاده ها ترافیک ایجاد می کند.
3. از فراز آخر آیه چنین برمی آید که وقتی صدای انسان بالا می رود، صدایش مانند صدای خران و زشت می شود!
